Dünyada ve yaşadığımız coğrafyada iktisadi, siyasi, kültürel ve sosyal gerçeklerin analizi; bir bütün olarak neoliberal kapitalizmin kendi içinde yaşadığı açmazlar örgütsel hareket biçimlerinin de güncel tezahürlere uygun olarak yeniden yapılandırılmasını gerekli kılmaktadır. Özellikle kültürel, sosyal, siyasal dönüşüm ve dijitalleşme – yapay zekâ gelişmeleriyle birlikte gelişen yeni atmosfer ve imkanlar, klasik ve statik örgütsel hareket biçimlerinin günün ihtiyaçlarını tek başına karşılayamamasına sebep olmaktadır. Dolayısıyla bugün için stratejik örgütsel hareket biçimlerinin anlaşılması ve kavranması çok boyutlu olmalıdır.
Marksizm’de ve takip eden tarihsel gelişmelerinde örgütsel biçimlere dair çokça deneyimle karşılaşmaktayız. Lenin döneminde profesyonel devrimciler örgütü, Mao döneminde köylü hareketlerinden doğan örgütsel seferberlik neyse bugün için neoliberal kapitalizmin krizleri ve neo – faşizmin saldırıları karşısında yeni araç ve yöntemler de aynı tarihsel işlevi görmek zorundadır. Türkiye özelinde bu durumun daha yakıcı olması neo – faşist merkezileşmenin çok boyutlu saldırıları, işçi sınıfının parçalı yapısı, çok katmanlı hak mücadeleleri ve çift katmanlı suni denge gerçeği karşısında örgütsel hareket biçimlerin tek kanallı değil çok boyutlu inşa edilmesini zorunlu hale getirmektedir.
Dolayısıyla kesintisiz hareket ve devrimci karşı çıkışta örgütlenme biçimleri ve stratejik örgütsel hareket biçimleri tek tek araçlar olarak kavranamayacaktır. Stratejik hamle ve hareket biçimlerimiz birbirini besleyen damarlar ve bir zincirin halkaları olarak kavranacaktır. Fiziksel saha çalışmalarından dijital propaganda ağlarına, komitelerden koordinasyonlara, komünlerden sınıf faaliyetine kadar çoklu katmanlar ve bütün bu halkalar, devrimci kopuşun ve sıçramanın örgütsel damarını – omurgasını oluşturacaktır Dolayısıyla aşağıda ele alınacak örgütlenme araç ve yöntemleri, yalnızca bir teknik repertuar değil, devrimci öznenin bugünkü tarihsel koşullarda kendisini yeniden var etmesinin zorunlu yollarıdır
A-) Örgütlenme Araçları
Örgütlenme araçlarımız, yalnızca teknik enstrümanlar değil devrimci iradenin ve kesintisiz hareket iddiamızın ete kemiğe bürünmüş biçimleridir. Parti–Hareket hibritinin en temel özelliği, her koşulda işler ve hareket halinde kalabilme kabiliyetidir. Bu nedenle devrimciörgütlenme, durağanlığın değil sürekli üretimin, sürekli ilerleyişin ve sürekli karşı çıkışın bir bütün olarak örgütlenmesidir.
Bir devrimci faaliyetçi için esas olan, niceliksel büyüklük ya da konjonktürel güç dengeleri değildir. Bulunduğumuz alan ya da imkanlar her ne olursa olsun esas olan, ideolojik haklılığını pratikte üretime, örgütlenmeye ve karşı çıkışa dönüştürebilme kabiliyetidir. Devrimci, tek başına kalsa dahi kendisini edilgen bir yalnızlıkta değil haklılığının siyasal üretkenliğinde konumlandıran öznedir. Bir devrimci çalışma ve örgütsel hareket tarzı yanlış siyasal hatlara karşı blok olarak dikilir fakat bu dikiliş yalnızca reddiyeci bir duruş değil, aynı zamanda üretici, örgütleyici ve ilerletici bir çıkış noktasıdır.
Dolayısıyla örgütlenme araçlarımız, tek tek “faaliyet tipleri” değil; hareket halinde kalma, üretme ve örgütlü haklılığı somutlama imkânlarıdır. Komite, koordinasyon, komün; saha çalışması, dijital ağlar, propaganda; kadro eğitimi, özeleştiri, dayanışma ekonomisi gibi her kesintisiz hareketin ve devrimci karşı çıkışın önemli iddialarıdır. Ve devrimci faaliyetin en temel ilkesi şudur: Hiçbir an boş, hiçbir zemin sahipsiz bırakılmaz. Devrimci, her koşulda bir şeyler üretebilme, ilerletebilme ve örgütlü iradeyi diri tutabilme kapasitesine sahip olmalıdır.
1) Fiziksel Çalışma, Saha Çalışmaları, Dijital Çalışmalar
Devrimci örgütlenme, yalnızca masa başında ya da yalnızca dijital mecralarda örgütlenemez; aynı şekilde yalnızca klasik saha pratikleriyle de sınırlanamaz. Fiziksel temas ve saha çalışması, toplumsal mekânların doğrudan örgütlenmesini; dijital saha ise çağımızın yeni toplumsal mekânı olarak örgütlenmesi gereken ikinci alanını ifade etmektedir. Bu iki alanın örgütlenmesi gerekliliği birbirinin karşıtı değil, birbirini tamamlayan iddialar olarak görülmelidir.
Fiziksel Çalışma: Mahalleler, işyerleri, fabrikalar, üniversiteler, köyler ve kent meydanları yahut yaşama temas edebildiğimiz her yer fiziksel çalışma alanları olarak sınıflandırılacaktır. Bu alanlar sınıfın, gençliğin ve ezilenlerin doğrudan yaşam ve temas alanlarıdır. Fiziksel çalışma, devrimci örgütün kök saldığı yerdir. Kahvehane toplantısı, fabrika önü bildirisi, üniversite forumu, gecekondu mahallesindeki ev ziyareti ya da bir işçi direnişine fiziki destek gibi çoğaltılabilecek hamlelerin her biri, kitlelerle kurulan yüz yüze güven bağın ve doğrudan siyasal özneleşme alanının inşasına hizmet etmektedir.
Saha Çalışmaları: Fiziksel çalışmanın örgütlü biçime dönüştürülmesi saha çalışmasıdır. Bir barınma krizinde apartman apartman, sokak sokak kapı çalışması; işçi semtlerinde gündelik ziyaretler; afiş – yazılama – bildiri çalışmaları, kadınların ve gençlerin yaşadığı özgül sorunların doğrudan dinlenmesi ve örgütlenmesi gibi hayata dokunan çokça pratik bu kapsamda değerlendirilebilecektir. Saha çalışması, yalnızca “ajitasyon” değil aynı zamanda “örgütlenme ve siyasal analiz – anlama ve de veri toplama” faaliyetidir. Yerelin çelişkileri saha çalışmasıyla gözlemlenir, haritalanır ve komiteleşmenin nüveleri oluşturulur.
Bu iki çalışma biçimini klasik anlamda ele almamak gerekliliği günün çağdaş görevlerindendir. Saha çalışmasının devrimci niteliği, yalnızca kapı kapı dolaşmak, afiş asmak – yazılama yapmak ya da sadece klasik bildiri dağıtımı faaliyetine indirgenemeyecektir. Bu tarz yöntemler her daim önemli ama tek başına kaldığında birer ritüel haline gelme tehlikesi taşıyacaktır; halkın gözünde ise hızla “alışılmış eylemci biçimlerine” dönüşme tehlikesi taşımaktadır.[1] Bizim için esas olan, saha çalışmasını yaratıcı faaliyet biçimleriyle birleştirmek ve halkın gündelik yaşamını örgütlenme mekânına çevirmektir.
Örneğin barınma krizinde yalnızca kira zammı karşıtı afişler asmak ya da barınma hakkını savunan bildiriler dağıtmak değil apartman toplantıları düzenlemek, “kiracı dayanışma kahvaltısı” organize etmek ya da mahallede herkesin kendi hikâyesini anlattığı küçük forumlar kurmak gibi biçimler üretime açık olmalıdır. Bu tip yaratıcı faaliyetler, saha çalışmasını hem somutlaştırır hem de kalıcılaştırır. İnsanlar yalnızca bir bildiriyi okuyan değil, kendi sözünü kuran öznelere dönüşür. Her alanın ihtiyaç ve imkanlarına göre sınırsız olarak çoğaltılabilecek bu iddiadaki temel mesele, bu yaklaşımın klasik eylemci biçimleri aşabilme ihtimalidir. Çünkü bu eylemsel tavır, kitleyi pasif izleyici olmaktan çıkarır, aktif şekilde özneleştirir. Yaratıcı faaliyet biçimleri, kitlelerin gündelik yaşam pratiklerini siyasallaştırır; pazarda alışverişten iş çıkışına, apartman toplantısından dijital forumlara kadar her alan örgütlenme sahasına dönüşür. Böylece saha, yalnızca “direniş mekânı” değil aynı zamanda “inşa mekânı” haline gelir.
Basın Açıklaması Tarzının Ötesi: Katılımcı ve Kurucu Saha Biçimlerinin İnşası
Eylem tarzımız ve hareket biçimlerimizde, örgütsel kurucu yaklaşımlarımızdan ideolojik tutumumuza kadar en belirleyici tespitimiz “özneleştirme” tespitidir. Bu bağlamda tekrarına en çok düştüğümüz fiziksel hareket biçimi olan klasik “basın açıklamacılığı” tarzını da ele almak gerekmektedir.
Klasik basın açıklamaları, genellikle tek yönlü bir aktarım biçimi olarak kalmaktadır. Bu alanlarda genellikle birkaç temsilci konuşur, kitle dinler ve ardından toplam dağılır. Bu form, mesajı görünür kılsa da özünde kitleyi pasif bir “izleyici” konumuna hapseder. Dolayısıyla önemsiz değil ancak tek başına yeterli bir nitelikte de değildir. Bu anlamda devrimci hareketin ihtiyacı, kitleyi edilgen bir dinleyici olmaktan çıkarıp, bizzat sahnenin kurucu öznesi haline getirmektir. Siyasal özneleşme, yalnızca sloganlarla değil, sözün ve eylemin birlikte üretildiği mekânlarda gelişir.
Bunun için örneklenebilecek birinci adım, forum tipi açıklamalardır. Basın açıklaması yalnızca yukarıdan okunup biten bir metin olarak kalmamalı; ardından söz hakkı, tartışma ve deneyim aktarımı bölümleriyle devam etmelidir. Katılımcılar kendi yaşadıkları sorunları ve taleplerini ifade ettikçe açıklama, tek taraflı bir duyurudan çıkacak olup kolektif bir siyasal forum haline dönüşecektir. Bu, yalnızca bir metnin okunması değil, kitlenin kendi siyasal sözünü kurma anı olarak önem taşımaktadır.
İkinci örneklenebilecek adım yaşamla bütünleşmiş eylemler pratikleridir. Barınma sorununu protesto etmek için yalnızca pankart açıp basın açıklaması yapmak yerine bir “Kiracı Forumu” yahut “Mahalle Sofrası” düzenlemek; insanları birlikte yemek yemeye, konuşmaya, karar almaya davet etmek gibi denemeler, açıklamayı gündelik yaşamın örgütlü bir parçası haline getirme potansiyeli taşıyacaktır. Böylece siyaset, soyut bir kürsü dili olmaktan çıkacak; doğrudan halkın ortak yaşam deneyimine bağlanma imkanını elde edecektir.
Üçüncü örnekleme adımı, yaratıcı sahneleme biçimlerinin devreye sokulmasıdır. Tiyatro, mizah, görsel performans, sokak enstalasyonları ya da doğrudan canlandırmalar, açıklamayı sıradan bir ritüel olmaktan çıkaracaktır. Örneğin işçilerin basın açıklaması sırasında, kendi mesailerini birkaç dakikalık bir performansla canlandırması, sömürü düzenini soyut sözlerden çok daha çarpıcı bir biçimde teşhir eder. Bu, sanat ile siyasetin kesişiminde özneleşmeyi büyüten bir mücadele tarzıdır. Bu imkanı örgütlemek için çok yönlü ve çeşitli ihtimaller söz konusudur.
Dördüncü adım, dijital–fiziksel eşgüdümün kurulmasıdır. Açıklama yalnızca bulunduğu meydanda kalmamalı; eş zamanlı olarak dijital mecralarda canlı yayınlanmalı, kısa videolar ve görsellerle çoğaltılmalı, farklı platformlarda yaygınlaştırılmalıdır. Bu sayede kitle, yalnızca açıklamaya katılan değil aynı zamanda içerik üreten, deneyimini paylaşan, sözünü dijitalde de kuran bir özne haline gelecektir.
Sonuç olarak, basın açıklaması kültürü hala önemli bir yerde durmakla birlikte kendi başına bir ritüel değil; kitleleri özneleştiren, onları örgütlenmeye ve sürekliliğe davet eden bir geçiş mekânı olarak kavranmalıdır. Açıklama, yalnızca anlık bir görünürlük değil, komiteleşmenin ve örgütlü sürekliliğin başlangıç momenti olarak ele alınmalıdır. Devrimci politika, tam da bu noktada, sokaktaki her eylemi pasif bir protestodan çıkarıp, kesintisiz devrimci zincirin halkasına dönüştürecektir. Bu iddia, bugünden yarına hemen başarılabilecek bir görev değil ancak her daim bir hedef olarak denenmesi akılda tutulacak bir stratejik hareket hedefidir.
Dijital Çalışmalar: Günümüz neoliberal kapitalizmi ve dijitalleşme, toplumsal alanı yalnızca fiziksel mekânlardan ibaret bırakmamaktadır. Sosyal medya platformları, dijital forumlar, mesajlaşma uygulamaları kitlelerin gündelik yaşamında en az fiziki mekânlar kadar güçlü örgütlenme sahalarıdır. Devrimci örgüt, bu mecraları pasif propaganda araçları olarak değil örgütlenmenin canlı damarları olarak ele almalıdır. Dijital çalışma, sürekli içerik üretimi, propaganda-ajitasyon, eğitim, güvenlikli haberleşme ve dijital dayanışma ağlarının kurulmasını kapsamaktadır
Ancak burada temel ilke şudur: dijital ile fiziksel faaliyetler birbirinin yerine geçmez, birbirini besler. Fiziksel saha çalışması ve yöntemleri her daim esas olandır, çünkü devrim, ancak kitlelerin gündelik yaşam deneyimleri ve yüz yüze örgütlenmeleri üzerinden kök salabilir. Dijital, bu esaslı alanı görünür kılan, çoğaltan, hızlandıran bir çarpan işlevi görür. Sokakta kurulan bir barınma komitesi, dijitalde sesini büyüterek görünürlüğünü artırır; dijitalde örgütlenen bir gençlik inisiyatifi, ancak üniversite forumlarına ve fiili mücadeleye taşındığında gerçek bir örgütlenmeye dönüşebilir.
Dijital, tek başına kitleyi özneleştiremez; en fazla bilgilendirir, ilham verir, çağrı yapar. Oysa saha çalışması, kapı kapı, meydan meydan, işyeri işyeri yürütülen fiili örgütlenme, insanları pasif izleyicilikten çıkarıp doğrudan özneleştirir. Bu nedenle devrimci örgüt için dijital faaliyet, fiziki örgütlenmenin yerine ikame edilemez; tersine, onun sürekliliğini güçlendiren, hızlandıran ve yaygınlaştıran bir damar olarak örgütlenmelidir.
Sonuç olarak, devrimci hareketin örgütsel akışı, fiziksel alandan dijitale, dijitalden yeniden fiziki alana dönen bir çift yönlü devrimci dolaşım üzerinden kurulmalıdır. Bu akış süreklileştiğinde, dijital yalnızca bir vitrin olmaktan çıkacak, devrimci özneleşmenin organik bir halkası haline gelecektir.
2) Kitle Çalışma Biçimimiz
Kitle çalışmamız yukarıda izah ettiğimiz genel olgular çerçevesinde, tekil eylem ve kampanyaların toplamı olarak görülemeyecektir. İzleyeceği hat itibariyle talepten örgütlülüğe, örgütlülükten devrimci iktidar ufkuna uzanan kesintisiz bir siyasal akış kitle çalışmamızın temeli ve hedefidir. Bu akış, basit bir örgütlenme tekniği ya da modeli değil devrimci karşı çıkışın bizzat kitle örgütü biçimidir. Türkiye’de demokratik hakların en sıradan taleplerinin bile faşizmin kurumsal tavanına çarptığı ve iktidarın doğrudan tehdidi haline geldiği bugünkü koşullarda, kitle çalışması bir yanıyla günlük somut taleplerin örgütlenmesini diğer yanıyla da bu taleplerin devrimci bir hatta bağlanmasını zorunlu kılmaktadır. Dolayısıyla bu çalışma, yalnızca yerel dertlerin dillendirilmesi ya da talep-kazanım sığlığındaki bir ikilikle değil iktidar sorununun halkın gündelik yaşamında örgütlenmesidir.
Her kitle çalışması, önce o alanın somut çelişkilerinin tespiti ve kavranmasıyla başlayacaktır. Mahallede, işyerinde, kampüste, pazar yerinde, dijital mecralarda yaşanmakta olan gerçek sorunlar; barınma, iş güvencesi, kadınların ve lubunyaların güvenliği, ekoloji, ulaşım, ifade özgürlüğü gibi talepler, kapı çalışmaları, dinleme toplantıları, forumlar ve mini anketlerle açığa çıkarılacaktır. Burada bir reçete ya da somut sınırlı faaliyetler sayılmamaktadır. Keza bu durum, ideolojik yerelleşme ve yerel inisiyatiflerin kullanılması bağlamında bizzat örgütün yetenekleri bağlamında çeşitlendirilmelidir. Bu süreç, soyut bir veri toplama faaliyeti değildir bizzat somut koşulların somut tahlilidir; Marksist yöntemin canlı pratiğidir. Her haritalama ve tespit girişimi yerelin dilini, aktörlerini, rıza üretim merkezlerini ve baskı odaklarını açığa çıkararak devrimci müdahalenin ilk tespitini ve ilk karşı çıkış halkasını örecektir.
Bu tespitlerin kitle çalışmasındaki karşılığıysa asgari müşterekler hukukuna uygun şekilde damıtılmasıdır. Barınma hakkı, güvenceli iş, kadın özgürlüğü, ekolojik yaşam, ifade özgürlüğü gibi çoğaltılabilecek gündelik krizler ve talepler; geniş kesimleri birleştiren, halkın farklı bileşenlerini ortaklaştıran devrimci düğüm noktalarıdır. Bu talepler, burjuva düzenin sınırlarında çözülmez; tersine, sermaye-devlet-mafya blokuna çarpıp devrimci karakter kazanma ihtimali taşımaktadır. Böylece kitle çalışması, reformcu sınırları aşacak dinamikleri içerisinde barındırarak, devrimci bir çalışmanın müdahalesiyle her somut talebi iktidar sorununa çevirme imkanını doğurabilecektir.
Asgari müşterekler etrafında kurulan komiteler (kalıcı ve geçici komitelerin işlevi detaylı olarak incelenmişti), bu stratejinin odağında yer almaktadır. Komiteler, kapalı hücreler değil, halkın doğrudan özneleşmesini sağlayan açık devrimci yaratıma imkan tanıyan kitle çekirdekleridir. Toplantı periyodu, görev dağılımı, şeffaf ekonomisi, iletişim kanalları, yoldaşlık hukuku ve güvenlik protokolleri belirli olan siyasal katılım ve mücadele yapılanmalarıdır. Komiteler, tek tek taleplerin taşıyıcısı olmanın ötesinde, halkın kendi gündelik deneyimini devrimci bir hatta bağlayan komünal nüvelerdir.
Her komite, bir kampanyanın da tohumudur. Komite faaliyetleri; imza ve katılım eşiği, forum ve buluşma ritmi, sokak ve dijital mecraların ortak akışıyla planlandığı zaman anlamını bulacak olup militan kitle çizgisiyle kitle eylemi çizgisini nerede/ne şekilde kullanacağını öngörebilme yeteneğiyle ilerleyecektir. Kitleden kopmak ile kitlelerin taleplerinin gerisine düşmek tehlikelerini doğru tekniklerle öngörerek aşabilecek yapılar bu şekilde inşa edilebilecektir. Dijital araçlar burada vitrin değil, sahadaki örgütlenmeyi çoğaltan ve hızlandıran damar işlevi görür; dijitalden sokağa ve sokaktan dijitale dönen çift yönlü bir devrimci dolaşım önemli bir zemin teşkil edecektir. Aynı başlıktaki komiteler, il ve ilçe koordinasyonlarında birleşerek, komite–koordinasyon–komün zincirini yaratır; yerel yığılmalar devrimci ufka bağlanacaktır.
Kitle çalışması, talep–müzakere–baskı üçgeninde ilerler ancak bu faaliyet basit bir dilekçe trafiği ya da talepler sunumundan ibaret değildir. Her adım ve talep, kitle çalışması faaliyetini, düzenin sinir uçlarına basan sınıf mücadelesinin fiilî bir hamlesi olarak gerçekleştirilmelidir. Talepler masada dillendirildiği an, karşısındaki düzen kuvvetleriyle gerçek bir cepheleşme başlar. Müzakere, yalnızca ricacı bir görüşme değil; tabanın iradesinin resmî masaya taşınmış ültimatomudur ve her defasında kitlesel teyit ve delegasyonla yürütülür. Devrimci çalışmanın müdahalesi bu iradenin siyasal taahhüdüdür; kitleye sağlanan geri dönüşler ise kolektif karar gücünü diri tutma görevidir.
Bu üçgenin üçüncü ayağı olan baskı, devrimci kitle hareketinin doğrudan güç gösterisidir. Baskı araçları; toplu dilekçeden kitlesel başvuruya, kurum önünde kesintisiz nöbetten boykot ve grev çağrılarına kitle kuşatmalarına kadar geniş ve daha da genişletilebilecek yelpazededir. Burada hedef, yalnızca devleti ya da patronu ikna etmek değil, sermaye–devlet blokunu fiilen geri adım atmaya mecbur bırakmaktır.
Her kazanım, bu nedenle sadece bir geri adım değil; rejimin tahakküm alanında açılmış yeni bir direnç mevzisidir. Her mevzi, bir sonraki hamlenin sıçrama tahtası, yeni bir kopuş momentinin birikimi olarak görüldüğü takdirde anlamını bulacaktır. Talepten müzakereye, müzakereden fiilî baskıya uzanan bu hat, örgütlü kitleyi edilgen eylemcilikten çıkarır, devrimci karşı çıkışın ve hamlenin kolektif iddiasına taşır. Bu hat kesintisiz biçimde işlediğinde, günlük mücadelelerin her biri yalnızca kazanılmış bir hak değil, yaklaşan devrimin taşını döşeyen stratejik bir hamle haline gelecektir.
Bütün bu adımlar, tek tek eylemlerin toplamından ibaret değildir. Kitle çalışması, demokratik görevlerle devrimci görevlerin iç içeliğini pratikte kurar; halkın en sıradan taleplerini bile faşizmin özüne çarptırarak iktidar sorunu haline getirir. Böylece devrimci örgüt, yalnızca slogan atan bir özne değil, halkın kendi iktidarını kurmaya yöneldiği bir yaşam örgütlenmesi haline gelir. Kesintisiz devrim anlayışı, işte bu döngüde vücut bulur: talepten örgütlülüğe, örgütlülükten devrimci kopuşa, kopuştan yeni bir yaşamın kurulmasına uzanan durmaksızın akan bir devrimci strateji!
3) Kadro Çalışma Biçimi: Devrimci Tarz ve Stratejik Atılım
Devrimci bir kadronun ne olduğunun anlaşılması için önce ne olmadığının anlaşılması gerekmektedir. Devrimci kadro, yalnızca komite kuran ya da forum toplayan- sahada pratik faaliyet ören örgütçü değildir; devrimci karşı çıkışın vücut bulduğu canlı iradesi ve siyasal atılımın öncü odağıdır. Kadronun varlık nedeni, kitlelerin içinden fışkıran ya da bizzat kitle çalışmasından doğan her talebi devrimci bir hedefe dönüştürmek, faşizmin suni dengesini parçalayacak siyasal hamleleri tereddüt etmeksizin hazırlamaktır. Bu nedenle kadro, teknik yürütücülükten çok daha fazlasıdır: devrimci stratejinin yürüyen gücüdür. Her kadro, 3K zincirinin (komite–koordinasyon–komün) doğal kurucu halkasıdır ve bu zinciri yalnızca kurmakla değil onu kesintisiz hareket ve devrimci karşı çıkışın eksenine oturtmakla yükümlüdür.
Militan Öncülük ve Stratejik Seferberlik: Kadro, gündelik mücadelelerin içine gömülür ama orada kaybolmaz. Her yerel talebi, sınıfın ve ezilenlerin genel siyasal çatışmasıyla birleştirmeyi hedefleyecektir. Barınma hakkı için ev ev dolaşırken, inşaat–sermaye–mafya blokunun bütününe yönelen bir politik hesaplaşmayı örgütler; işçi direnişinde yalnızca hak arayışını değil üretim alanlarını direniş mevziisine çevirerek politik eylemi hazırlar. Her talep, kapitalist üretim ilişkileriyle ve neo-faşizmin zoruyla çarpıştığı noktada iktidar meselesine dönüşme potansiyelini içermektedir. Kadronun görevi, bu dönüşümü hızlandırmak ve örgütlü bir karşı çıkış haline getirmektir. Bu yüzden her adım, talepleri kesintisiz devrim zincirine eklemek ve zinciri devrimci atılımın eşiğine kadar germek anlamına gelir. Kadronun buradaki en önemli özelliği, ideolojik ve pratik bağlamda devrimci çizgiye sıkı sıkıya bağlılıktır.
Süreklilik ve Sıçrama Aşamalarında Kadro: Kadro çalışmasının özü, günübirlik değil, kesintisiz bir seferberliktir. Kadro çalışmasının temelinde yorulmamak üzere atılımda bulunmak vardır. Kitle hareketinin inişli çıkışlı dalgaları içinde her mevzinin sürekliliğini kurmak, geriye gidişini önleyebilmek ve nihayetinde her kazanımı yeni hamlelere dönüştürmek kadronun temel görevidir. Bu nedenle her kadro, bulunduğu alanı geçici bir kampanya noktası görmemelidir. Kadro, bu düzenekle hem yeni kadroları besler hem de mücadeleyi sürekli tazeleyen bir canlılık yaratır. Süreklilik, devrimci birikimin toprak altındaki kökleri; sıçrama, bu kökün devrimci kopuş olarak filizlenmesidir.
Devrimci Tarz: Kadro, yalnızca örgütlü bir unsur değil, atik bir siyasal tarza sahip olandır. Sokağın nabzını tutar ama ona eklemlenmekle yetinmez; kitleyi siyasal hedefe çekmek esas hedefidir. Dolayısıyla kitle faaliyetinde kitlelerin çelişkileriyle uzlaşarak hareket etmeyi değil kitlelerin çelişkilerini kendi siyasal hattında bütünleştirmeyi esas hedef olarak gören özne kadrodur. Faşizmin baskı aygıtına karşı dijitalden sokağa uzanan karşı-hamle refleksi geliştirebilme kabiliyeti bu çerçevede anlaşılmalıdır. Her eylemi, bir sonraki kopuş için prova ve hazırlık olarak kurgulayan kadro çalışmasındaki bu tarz, sabırlı bir birikim ile ani sıçrama iradesinin devrimci bir örgütlenmede somutlanmasının doğal sonucudur. Bu, önceki bölümlerde vurguladığımız “evrimsel birikimlerin devrimci kopuşla birleşmesi” ilkesinin kadro eliyle ete kemiğe bürünmüş biçimidir.
Kolektif Disiplin ve Ahlaki Çelik: Disiplin ve öz-disiplin hukuku, bürokratik bir üretim ya da katı hiyerarşik yapılanmaları yani emir-komutayı değil; ortak iradeye kayıtsız bağlılık, güven ve devrimci yoldaşlaşmayı içerir. Kadronun iç yaşamı; şeffaf hesap, eleştiri-özeleştiri ve yoldaş dayanışmasıyla korunur. Taciz, istismar, çıkarcılık ya da klikleşme; örgütün bağrında tek saniye bile barındırılmamalıdır. Bu yalnızca ahlaki değil; devrimci güvenlik ve halkların güveninin inşası bakımından da yaşamsaldır. Devrimci bir çalışmada el titremesine ve tereddüde yer olmadığı gözetildiğinde, bu noktadaki geri eğilimler doğal olarak kabul edilemez şekilde değerlendirilmeli; bu anlayışa uygun hareket etmeyen hiçbir özenin kadro faaliyetini çürütmesine izin verilmemelidir.
Bu nedenle her kadro, mücadele içinde kendini arındırır ve yeniler; devrimin “çelikleşmiş kişilik” idealini somutlar. İç disiplin, dış saldırılara karşı zırh, iç arınma ise devrimci sıçramanın güvencesi olarak özünü örgütlemektir.
Siyasi Yerelleşme ve Genelleştirme: Kadro, her mahalle, her çalışma alanı, her insani düzey ve her pratik mecrada yerelin özgün diliyle konuşur ama yerel çelişkiler ve sınırlarla uzlaşmakla sınırlı kalmaz. Yerelde doğan barınma, ulaşım, ekoloji, kadın özgürlüğü gibi her talep; kadronun yönlendirmesiyle ülke ölçeğinde bir siyasal kopuşun halkasına bağlanmak zorundadır. Kadro, bu çalışma alanında stratejik olarak kendisini var edebilen ve bu var ediş esnasında kitlelerle arasında yapay değil doğal ilişkiler geliştirebilme kabiliyetine sahip olan öznedir.
Bu yönelim, önceki bölümlerde açtığımız “ideolojik yerelleşme” kavramının canlı pratiğidir: Yerelin özgül taleplerini tarihsel-siyasal bir ufka taşıyan dönüştürücü müdahale. Kadro hem öğrenen ve kök salan hem de genelleştiren ve ülke ufkuna sıçrayan bir işlev görecektir. Böylece, suni dengeyi kıracak olan devrimci iradenin inşa edilmesinde gerçek ilerletici haline gelecektir.
Sonuç olarak, kadro çalışması ne bürokratik bir işleyişe ne de dar bir örgütlenme tekniğine indirgenebilir. O, 3K’nın devrimci ruhudur; her komiteyi, her koordinasyonu ve her komünü iktidar mücadelesinin fiilî mevziisine dönüştüren stratejik özdür. Kadro, kitlelerin gündelik taleplerini reformist sınırdan çekip çıkararak; onları devrimci bir zincirin halkası kılar ve kesintisiz devrimci sürecin kurucu gücüne dönüştürür.
4) Teşhir Siyaseti: Suni Dengeyi Hedefleme ve Çelişkileri Derinleştirmede Örgütlü Mücadelenin Rolü – Hareket
Biçimi
Devrimci örgüt, suni dengeyi yalnızca ajitasyonla değil teşhirin eyleme dönüşen örgütleyici gücüyle de hedefleyecektir. Teşhir, basit bir “skandal ifşası” değil devlet–sermaye–mafya üçgeninin ve nihayetinde neo-faşizmin halkın gündelik yaşamına nasıl çöktüğünü görünür kılan ve bu görünürlüğü örgütlü eyleme- çağrıya çeviren bir pratik hattır. Barınma krizinden işçi cinayetlerine, polis şiddetinden enerji talanına uzanan her olgu, teşhirin tekil hedefi değil; sermaye–devlet–mafya blokunun toplumsal düğüm noktasıdır. Devrimci kadro bu düğümde yalnızca gerçeği belgeleyen değil, onu kitleyi ayağa kaldıran örgütlü bir karşı çıkışa dönüştüren öznedir.
Teşhir ve kesintisiz hareket, bilginin devrimci örgütlenmeye dönüşmesi eylemidir. Devrimci karşı çıkışın özünde yer almaktadır. Devrimci teşhir siyasetine konu olabilecek her bilgi ve faaliyet, devrimci örgütlenmenin ve kadronun elinde kitle çalışmasında kullanılmak üzere yalnızca bir kanıt değil, kesintisiz hareketin ve devrimci karşı çıkışın yakıtı olarak işlev görür. Bir mahallede kaçak inşaatı, rüşvet ağını ya da istismar vakıasını ortaya çıkarmak, yalnızca bir gerçeği göstermek değildir; o gerçeği kitle forumuna, komite toplantısına, sokak eylemine ve mahkeme basıncına taşımaktır. Her bilgi, bir örgütlenme çağrısıdır; her belge, sokağa çıkma sebebidir. Bu şekilde kavranmalı ve bu şekilde örgütlenmelidir.
Bu hattın gücü, teşhir ile kitle çalışmasının kesintisiz birleşmesindedir. Bir ifşa, kendi başına son değildir; komitelerin ve koordinasyonların genişlemesi için başlangıçtır. Örneğin barınma hakkı komitesinin hazırladığı bir rapor, basına servis edildikten sonra mahalle forumuna dönüştürülür, forumdan ortak eylem planına sıçrar ve nihayetinde inşaat–sermaye bloğunu hedef alan kitlesel bir boykota bağlanır. Bu zincir, her teşhiri kalıcı bir örgütsel halka haline getirir; kitlelerin gözünde ise her yolsuzluğu, her baskıyı iktidar sorunu olarak konumlandırır. Devrimci örgüt, bu karşı çıkışlar içerisinde inşa edilecektir.
Teşhir, dijital ve fiziksel eylemliliğin aynı anda çalıştığı bir militan hattır. Bunlar birbirini besleyen halkalar olarak devreye girer. Dijitalde yayılan her veri, sokakta somut bir eyleme; sokakta kazanılan her deneyim, dijitalde çoğalan bir çağrıya dönüşür. Böylece faşizmin kontrol ettiği resmi medya alanı delinir, gerçek kamusal alan yeniden devrimci bir müdahaleyle yeniden kurulur.
Bu siyasetin stratejik anlamı faşizmin meşruiyetini kırmak ve kitleleri reformist beklentiden koparmaktır. Önemi ise devrimci karşı çıkışın örgütünün bu meşruiyet sorgulanması içerisinde örgütlenmeye başlanmasındadır. Teşhir, “burjuva çözümün sınırlarını” ifşa ederken, halkın kendi örgütlenmesi dışında çıkış olmadığını ve bunun yönteminin devrimci karşı çıkışı kurmak olduğunu görünür kılar. Kadro, bu momenti yakalar ve yerelin dilinde örgütler: mahalle toplantısı, fabrika forumu, gençlik meclisi ya da ulaşım hakkı platformları fark etmeyecektir. Hepsi aynı zincirin halkalarıdır. Her teşhir, yeni komiteler ve koordinasyonlar için mayalanma alanıdır. Her mayalanma alanı, devrimci karşı çıkışın örgütünü yaratmak için imkân sahasıdır.
Sonuç olarak, teşhir siyaseti devrimci örgütün bir yan kolu değil, kesintisiz devrim stratejisinin asli damarlarından biridir. Kitlelerin gündelik deneyiminden doğan her çelişki, belgelenip kamuya taşındığında, yalnızca bir ifşa değil, örgütlenmeye çağrılmış bir devrimci karşı çıkış olur. Böylelikle teşhir, suni dengeyi kıran, kitleyi ayağa kaldıran ve devrimci örgütü kitlelerin içinde çoğaltan bir eylem biçimi olarak, kitle çalışması ve kadro hattıyla birlikte devrimci kopuşun yolunu açmaya ehil olacaktır. Teşhir, böylece yalnızca bir taktik değil devrimin kendini kurma biçimidir. Her belge, her ifşa, her sokak çağrısı; kitlelerin devrimci özneleşmesini hızlandıran, faşizmin suni dengesini adım adım çözen birer stratejik hamledir. Bu süreçte devrimci kadro, yerelin dilini evrensel devrimci dile tercüme eden politik rehberdir; her yerel mücadeleyi genel iktidar sorununun halkasına bağlayarak, halk iktidarının öncü çekirdeğiniörer. Teşhirin örgütleyici gücü, böylelikle yalnızca mevcut düzeni sarsmakla kalmaz, yeni bir iktidar odağının maddi ve siyasal temelini bugünden inşa eder.
5) Kesintisiz Hareket Nedir?
Devrimci süreç, kopuş anının tek bir sıçrayışı değildir; her anı devrimci görevin taşıyıcısı olan kesintisiz bir akıştır. Faşizmin kurumsal tahakkümü ve sermayenin yapısal zorbalığı karşısında, halkın günlük öfkesi ve direnci kesintiye uğramadan örgütlü bir hatta – kesintisiz/sürekli harekete ve devrimci mücadeleye dökülmedikçe devrimci olgunlaşma sağlanamaz. Bu nedenle kesintisiz hareket, bir kampanya takvimi ya da eylem dizisi değil; devrimci örgütün bizzat yaşama biçimi, sürekliliği ve devamlılığı sonuna kadar sürdürmeyi esas alan varlık tarzıdır.
Kesintisiz hareket, hareket biçimimiz yanı sıra ideolojik olarak demokratik ve devrimci görevlerin birbirinden koparılmaması demektir. Barınma, iş, kadın özgürlüğü, ekolojik yaşam gibi en yakıcı gündelik talepler, tek başına yerel sorunlar değil; bağımlı kapitalizmin ve neo-faşizmin gövdesine açılan çatlaklardır. Kitle çalışması bu çatlakları bulur ve örgütler; kadro bu örgütlenmeyi derinleştirir ve kalıcılaştırır, teşhir siyaseti ise bu çatlakları genişletir, devrimci kadro çalışması anın kopuşunda tarihsel misyonunu oynarak suni dengeyi hedefe alır, reformist çözümlerin sınırlarını halka gösterir. Bu halkalar kesintisiz biçimde birbirine akar: her talep bir komiteyi, her komite bir koordinasyonu, her koordinasyon bir komünü, her komün yeni bir kopuş imkânını doğurur. Toplamda da devrimci örgütün odakta inşası yer alacaktır.
Bu nedenle kesintisiz hareket, yalnızca dışa dönük bir eylem çizgisi değil; devrimci örgütün kendi varlığını yeniden üretme biçimidir. Kadro, tek bir kampanya bitince dağılmak için değil; her kampanyayı bir sonraki aşamaya bağlayacak stratejik iradeyi kurmak için vardır. Komiteler yalnızca belirli bir talebin aracı değil; kitlelerin kendi iktidar deneyimini bugünden kurduğu kalıcı devrimci alanlar olarak var olacaktır. Teşhir, yalnızca ifşa değil; her ifşayı kitleyi örgütlü mücadeleye çağıran bir militan sıçrama noktası olarak kurulacaktır. Bu üç damar, kesintisiz hareket anlayışımızın omurgasını oluşturmaktadır.
Kesintisiz hareket, devrimci örgütün inşa sürecinin kendisidir. Örgüt, kendi içinde de kesintisiz bir devinim halinde olmalıdır: Her kadro yeni kadrolar yetiştirecek, her alan başka bir alana sıçrama yapacak, her kazanım yeni bir mevziyi zorunlu kılacaktır. Bu içsel devinim, kitlelerin özneleşmesini ve devrimci iradenin sürekliliğini güvenceye alan yegâne usuldür. Bu yüzden devrimci örgüt, kampanya bittiğinde dinlenmeye çekilen bir yapı değil; her kazanımı bir üst aşamanın yakıtına çeviren, sürekli büyüyen ve yenilenen canlı bir devrimci mekanizmadır.
Bugünün Türkiye’sinde kesintisiz hareket, faşizmin suni dengesine karşı doğrudan bir karşı çıkıştır. Reformist vaatler kitleleri oyalarken, devletin zor aygıtı her kazanımı bastırmaya yönelmektedir. Devrimci hareket bu oyunu yalnızca kesintisiz hareket ve devrimci karşı çıkışın mücadelesiyle bozacaktır. Taleplerin reformist sınırda tıkanmasına izin vermemek, her mücadeleyi iktidar sorununun güncel biçimi olarak kavratmak ve örgütlenmeyi sürekli genişletmek kesintisiz hareketin stratejik anlamıdır.
Sonuç olarak, kesintisiz hareket devrimci örgütün nefesidir. Bu hat, kitle çalışmasını, kadro inşasını ve teşhir siyasetiyle yaratılan militan eylemliliği tek bir devrimci akışa bağlayan hedeflemedir. Her komite, her forum, her sokak eylemi, her belge ve her ifşa; yalnızca bir adım değil, bu akışın yeni bir halkasıdır. Devrimci örgüt, tam da bu akışın içinde inşa olur ve güç kazanır. Kesintisiz hareket; devrimci stratejinin sürekliliği, kitlelerin sürekli seferberliği ve yeni bir iktidarın maddi-siyasal temelinin bugünden kurulması demektir. Tek yol ve seçeneğin halkın kendi iktidarı olduğunu inşa eden bu anlayış, siyasal ufkun nihai sonucudur. Yani kesintisiz hareket, yalnızca kitle seferberliğinin kesintisizliği değil; parti–hareket hibritinin yaşayan biçimidir. Devrimci örgüt, ne salt bir dar örgütlenme ne de dağınık bir toplumsal hareket olarak var olabilir. O, her komiteyi ve her koordinasyonu hem hareketin genişleyen kitlesi hem de partinin stratejik iradesi içinde değerlendirmeyi hedefleyecek öznedir. Bu çift karakter, kesintisiz hareketin gerçek gücüdür: Kitlelerin dinamizmini kurumsal sürekliliğe, kurumsal sürekliliği kitlelerin devrimci atılımına bağlamak iddiasıdır. Böylece her yerel mücadele, hem geniş bir halk hareketinin canlı dokusu olur hem de devrimci örgütlenmenin stratejik çekirdeğini besler; örgüt, tam da bu kesişimde, kendi iktidar adaylığını bugünden kuracaktır.
Devrimci Karşı Çıkış Nedir?
Devrimci karşı çıkış, tekil bir protesto biçimi ya da anlık bir öfke patlaması ya da taleplerle sınırlı bir mücadeleyle yetinmek anlamına gelmemektedir. Devrimci karşı çıkış, halkın gündelik ihtiyaç ve taleplerinin düzenin temel çelişkileriyle kesiştiği noktada, bu talepleri doğrudan iktidar sorununa bağlayan ve böylece meşruiyet zeminini çözen bir siyasal kopuş sürecidir. Barınma krizinden işçi cinayetlerine, kadın özgürlüğü mücadelelerinden ekolojik yıkıma kadar her somut mesele, sermaye–devlet–mafya blokunun çürümüş yapısını açığa çıkarır ve kitlelerin örgütlü öfkesini besler. Karşı çıkış, bu öfkeyi salt savunma çizgisine hapsetmez; talepleri, kadronun stratejik yönlendirmesi ve teşhirin görünür kıldığı çelişkilerle bir araya getirerek iktidar meselesinin tam kalbine yerleştirir. Bu nedenle devrimci karşı çıkış, kesintisiz hareketin ulaştığı en yoğun ve belirleyici aşamadır: Burada artık mücadele yalnızca hak arayışı değildir, doğrudan toplumsal düzenin meşruiyetini sorgulayan ve alternatifini inşa eden bir kurucu sürece ve karşı çıkışa/kopuşa dönüşür. Kopuş aşamasının ulaştığı en üst mertebedir.
Bu süreçte direnme ve karşı çıkış birbirinden ayrılamaz. Karşı çıkış, savunmayı iktidar mücadelesinin organik parçasına çevirir. Komiteler, koordinasyonlar ve komünal dayanışma ağları yalnızca geçici kampanya merkezleri değil, yeni toplumsal ilişkilerin ve halkın kendi kendini yönetme kapasitesinin nüveleridir. Her dayanışma mutfağı, her özgür mahalle meclisi, her işyeri komitesi hem bugünün ihtiyaçlarını karşılar hem de yarının özgür yönetim biçimlerinin denemesine dönüşür. Bu yüzden devrimci karşı çıkış, salt yıkıcı değil aynı zamanda yapıcıdır: Yıkarken neyin kurulacağını, kiminle kurulacağını ve hangi değerler temelinde yükseleceğini pratikte gösterir. Burada kitlelerin doğrudan katılımı ve kendi yaşam alanlarında kurdukları örgütlenmeler, halk iktidarının ilk deneyimlerini oluşturur.
Karşı çıkışın örgütsel zemini, kesintisiz hareket boyunca örülen parti–hareket hibriti içinde gerçek anlamını bulur. Kitlelerin dinamizmi ve partinin stratejik iradesi bu aşamada tek gövdeli bir devrimci güç olarak bütünleşir. Yani sadece alanların inşası ve savunması değil devrimci müdahaleyi iradeci olarak gerçekleştirecek bir inisiyatifin inşasıdır. Stratejik karar mekanizmaları genel yönü belirlerken, yerel örgütler sürekliliği sağlar, komünal uygulamalar ise hem meşruiyet hem de somut alternatif üretir. Bu üç düzey arasındaki sürekli etkileşim, tekil eylemlerin hızla unutulmasını engeller, onları kalıcı bir siyasal harekete dönüştürür. Böylelikle devrimci karşı çıkış, sadece mevcut rejime yönelik bir itiraz değil, halkın kendi geleceğini bizzat kurma iradesinin örgütsel biçimi olur.
Bu hattın gücü, halkın geniş kesimlerinin güvenini ve katılımını temel alır. Şeffaflık, kolektif karar alma ve hesap verebilirlik üzerinde yükselir. Güç gösterisi adına provokatif ya da gizli yöntemlere sapmak, halk desteğini zedeleyeceği için stratejik olarak da yanlıştır. Bu nedenle karşı çıkışın ölçüsü, kitlelerin aktif katılımı, sahipleneceği açık hedefler ve herkesin gözünün önünde gelişen çoğaltılabilir pratiklerdir. Her komite, her forum, her sokak eylemi, her belgeleme ve her ifşa; tek tek anlık tepkiler değil, devrimci karşı çıkış zincirinin birer halkası olarak işlev görür.
Sonuç olarak devrimci karşı çıkış, kesintisiz hareketin doruğu ve devrimci örgütün kurucu sıçramasıdır. Kitle çalışmasıyla biriken toplumsal enerji, kadronun örgütleyici iradesi ve teşhir siyasetiyle açığa çıkan çelişkiler bu aşamada kaynaşır; suni denge bu aşamada hedeflenecektir. Devrimci örgütün kesintisiz hareketi, devrimci karşı çıkış safhasında fiili meşruiyeti sorgulanır hale getirmeyi hedefleyecek ve halkın kendi iktidarını kuracağı maddi-siyasal zemini devrimci örgütün tarihsel müdahaleleriyle görünür hale getirecektir. Bu süreç, yalnızca düzeni reddetmeye ve hedeflemeye değil, yeni bir toplumsal düzeni bugünden kurmaya yönelmiş bir kurucu devrimci eylemdir. Geçici patlamalar ya da günübirlik protestolar değil, halkın örgütlü iradesiyle süreklileşen ve yeni bir iktidarın temellerini atan tarihsel bir dönüşüm olarak kavranmalıdır. Devrimci örgüt, anın koşullarına göre durumun getirdiği kopuşları üstlenebilecek tereddütsüz ve eli titremeyenlerin mücadele alanı olarak inşa edilecektir ve bu inşa ile devrimci karşı çıkış taçlandırılacaktır.
5) FAŞİZME KARŞI MÜCADELE: DEVRİMCİLERİN TARİHSEL ROLÜ
Türkiye’de faşizmin bugünkü varlığı, yalnızca bir baskı rejimi olarak değil, çift katmanlı suni denge adıyla tarif ettiğimiz yapısal bir bütünlük olarak kavranmalıdır. Bu dengenin ilk katmanı, ülkeyi emperyalist zincirin alt halkalarına bağlayan ekonomik, finansal ve teknolojik bağımlılık ilişkileridir. Bu bağımlılık ilişkilerinin getirdiği göreli denge ve pasifizasyon hali durumun ilk ayağını oluşturmaktadır. Uluslararası sermaye entegrasyonu, borç–ticaret döngüleri, küresel değer zincirlerine eklemlenme ve NATO-AB-ABD eksenindeki makro denge arayışı bu katmanın üst yapı kurumlarını; siyasal alanda icra edici öznelerinin faaliyetleri de halklar nezdindeki denge halinin somut tezahürünü oluşturur. İkinci katman ise bu bağımlılığa eşlik eden, sınırlı ırkçı – milliyetçi ve şoven eğilimleri güçlendirerek toplumsal rıza üreterek dengeyi güçlendirmeyi başarabilen savunma sanayi – savaş odaklı alt-emperyal faaliyetler gösterme eğilimidir: Bölgesel askeri projeksiyon, savunma sanayii ihracı, Libya’dan Suriye’ye, Kafkasya’dan Afrika’ya uzanan sınırlı yayılmacı hamleler ve bunların milliyetçi–mukaddesatçı bir “güçlü devlet” ideolojisi olarak kitlelere pazarlanması bu halin ikinci katmanını oluşturmaktadır. Bu iki katman, birbirini tamamlar gibi görünse de aslında gerilim üreten ve çatlama ihtimallerini içerisinde ciddi şekilde barındıran bir ikiliktir: Dış bağımlılık ilişkileri ekonomik kriz ve yoksullaşmayı derinleştirerek kitleleri zorunlu pasifleşmeye iterken; içteki alt-emperyal iddia, sahte bir gurur ve rıza üretimiyle bu pasifliği ırkçı-milliyetçi – şoven denklemde meşrulaştırır.
Neo-faşizm bu çift katmanlı suni dengenin örgütlenmiş ve merkezileşmiş siyasal gövdesidir. Neo-faşizm, dışarıda emperyal merkezlerle pazarlık ve uyum içinde kalmak için siyasal hamlelerini örgütlemeye çabalarken, içeride alt emperyal hamleleri ve savaş pratiklerini “milli tutum” olarak pazarlayıp kitlelerin hoşnutsuzluğunu milliyetçi bir seferberliğe kanalize etmektedir. Böylece halklar, bir yandan dışa bağımlılığın yarattığı çaresizlik, diğer yandan içte pompalanan “güçlü devlet” ideolojisiyle kuşatılarak tepkileri pasifize edilir; sınıf öfkesi düzenin içinde tutularak, devrimci karşı çıkış potansiyeli törpülenir. Bugün faşizmin kurumsal istikrarı, bu iki katmanın sürekli gerilim ve pazarlık halinde birbirine eklenmesiyle sağlanır; görünürde sağlam olan bu yapı aslında kırılgan bir denge üzerine inşa edilmiştir.
Devrimci örgütün faşizme karşı görevi, bu çift katmanlı suni dengeyi yalnızca gözlemlemek değil hedefleyen hamlelerin siyasetini inşa etmektir. Kitle çalışması, kadro inşası, kesintisiz hareket ve devrimci karşı çıkış siyaseti bu stratejinin somut halkalarıdır. Bu halkalar, kesintisiz bir süreç ve görevler bütünü olarak iç içedir. Barınma, iş, kadın özgürlüğü, ekolojik yıkım gibi talepler, yalnızca sosyal talepler değil; bu çift katmanlı yapının her iki katmanına da dokunan siyasal çatlaklardır. Komiteler ve koordinasyonlar, bu talepleri düzen içi reform sınırında bırakmayıp iktidar sorununun güncel biçimine dönüştürerek suni dengeyi kıracak mevzilere dönüştürür. Teşhir hem dış bağımlılığın ekonomik sömürüsünü hem de içteki yayılmacı hamlelerin sahte gururunu ifşa eder; halkı sahte çözümlere değil, kendi örgütlü gücüne yönlendirir. Kadro, bu bütünlük içinde yalnızca örgütleyici değil, kopuşu stratejik iradeye bağlayan devrimci öznedir.
Bu hattın örgütsel ifadesi, parti–hareket hibritidir. Parti, stratejik ufku ve kesintisiz devrim anlayışını kitlelere taşır; hareket, devrimci çalışma düzleminde yerel dinamizmi ve kitlelerin yaratıcı enerjisini devreye sokar. Hibrit yapı, tekil direnişleri ve kazanımları sürekli bir siyasal akışa bağlar; her komite, her forum, her komün, hem halkın günlük ihtiyaçlarına çözüm olur hem de yeni toplumsal düzenin nüvesini oluşturur. Böylece faşizme karşı mücadele, sadece savunma ya da anlık patlamaların takip edilmesi anlamında değil, meşruiyetin perdesinin kaldırılması ve halk iktidarının maddi temellerinin bugünden kurulması demektir.
Sonuç olarak, faşizme karşı mücadele devrimci örgütün varlık nedenidir. Bu mücadele, çift katmanlı suni dengeyi hem dış bağımlılık ve yerli işbirlikçilerin pasifizasyonunu – dengesiz dengeyi- hem de kutsal devlet varlığı – olgusunu odağa alır; kitlelerin pasifleşmesini değil, kendi iktidarını kurma iradesini büyütür. Neo-faşist baskı aygıtını yalnızca püskürten değil, onun yerine halkın öz yönetimini koyacak kesintisiz devrimci karşı çıkışı örgütler. Bu tarihsel çizgi, tek bir kampanyanın değil, kesintisiz devrim stratejisinin ve halk iktidarının kurucu iradesinin adıdır.
Dolayısıyla bugünün anti-faşist mücadelesi, ayrılmaz ve kaçınılamaz şekilde anti – emperyalist, ırkçılık ve şovenizmle aktif mücadeleyi, enternasyonalizmi ve her türden gericilikle aktif mücadeleyi içerecek şekilde birleşik görevler bütünü olarak sürdürülmek zorundadır. Anti – faşist mücadele sadece benliğini, halkları ve yaşam alanlarımızı savunmakla sınırlı bir pratik görev icrası olarak görülmemeli; anti-faşist mücadele bir iktidar kavgası ve hedefinin tamamlayıcı görevi olarak ele alınmalıdır.
6) DEVRİMİN YOLU VE TARİFİ NEDİR?
Türkiye’nin güncel siyasal tablosunu, faşizmin tarifi ve gelinen aşamaların siyasal analizini toplamda analiz etmiş durumdayız. Bu noktada dayandığımız suni denge kavramsallaştırmasının güncel tezahürleriyle devrimci görevlerin neler olduğu açık biçimde işaret edilebilecektir: Bir yanda emperyalizme bağımlılığın ekonomik-finansal zincirleri yani bağımlı kapitalist ilişkilerin varlığı, diğer yanda bu bağımlılığı milliyetçi gurur ve alt-emperyal iddialarla maskeleyen neo-faşist zor ve ideolojik seferberlik mevcuttur. Dışarıda emperyalist merkezlerle uyum arayışı, buna eşlik eden alt emperyal hamle kapasitesi ve halklara yönelen faşizm ve şiddet tekeliyle örülen bu ikili yapı, kitlelerin hoşnutsuzluğunu pasifliğe veya milliyetçi manipülasyona yönlendirmek suretiyle dengesini tahkim etmeye çabalamaktadır. Bu denge, yüzeyde istikrar gibi görünse de derinlemesine kırılganlık taşır; kriz ve çelişkilerden beslenerek kendini yeniden kurar. Neo-faşizm, bu ikili yapının siyasal biçimidir ve yalnızca baskı rejimi değil, rıza üretim mekanizmaları ve militarist yayılma hedefleriyle bütünleşmiş bir kompleks ve çok katmanlı bir iktidar formudur.
Bu koşullarda devrim dediğimiz olgu, tarihsel anlamından koparılamayacak kadar net aynı zamanda da kesintisiz bir devrimci hareketin stratejik örgütlenmesi anlamına gelir. Bu koşullarda toplumsal dönüşüm, tek seferlik bir isyan, tek yönlü bir sokak fetişizmi ya da protestoculuk gibi indirmegeciliğe ya da salt parlamentoculuğa indirgenerek sınırlanamaz; devrim, anın gerektirdiği olgulara hazırlıklı ve kopuşun momentlerini doğru değerlendirerek doğru hamleleri kurmak için bugünden hazır olan bir devrimci çalışmanın öncülüğünde, uzun soluklu, örgütlü ve siyasallaşmış bir hareketin stratejik inşası olarak anlaşılmalıdır. Kesintisiz hareket, demokratik taleplerle devrimci görevlerin birbirinden kopartılmadığı; barınma, güvenceli çalışma, toplumsal cinsiyet eşitliği ve ekolojik koruma gibi gündelik ihtiyaçların, ezilenler bloku olarak tarif ettiğimiz öznenin birleşik mücadelesinin, emperyalizm ve neo-faşizmin siyasal biçimlerinin yarattığı derin çelişkilerle bağdaştırılarak ele alındığı sürekli bir siyasal süreçtir. Bu yaklaşım, meşru, kitlesel ve örgütlü mücadeleyi devrimci bir iddiayla kurmayı hedeflemek zorundadır. Dolayısıyla kesintisiz hareket, demokratik ve devrimci görevlerin ayrılmaz biçimde örülmesi demektir. Barınma, iş güvencesi, kadın özgürlüğü, ekolojik yaşam gibi yakıcı gündelik talepler, yalnızca yerel sosyal sorunlar değil; bağımlı kapitalizmin ve neo-faşist devlet biçiminin gövdesine açılan çatlaklardır. Kitle çalışması, bu çatlakları bulup örgütler; kadro çalışması, bu örgütlenmeleri derinleştirir ve kalıcılaştırır; teşhir siyaseti ve devrimci karşı çıkış, çelişkileri genişleterek suni dengeyi hedef alır ve reformist çözümlerin sınırlarını halka gösterir. Bu halkalar birbirine kesintisiz biçimde akar: Her talep bir komiteyi, her komite bir koordinasyonu, her koordinasyon bir komünü, her komün yeni bir kopuş imkânını doğurur.
Devrimci karşı çıkış, bu kesintisiz hareketin doruğu ve siyasal kopuşun adıdır. Burada savunma ile atak, direniş ile inşa birbirinden ayrılamaz. Süreçler olarak var olacaktır. Komiteler, koordinasyonlar ve komünal dayanışma ağları yalnızca geçici kampanya merkezleri değil; yeni toplumsal ilişkilerin ve halkın kendi kendini yönetme kapasitesinin nüveleridir. Ancak bu kuruculuk tek başına devrimci bir hat olarak var olamayacaktır; esasen tabandan gelişen siyasal varlığı devrimci iddiaya bağlayacak devrimci hamleleri örgütleyecek devrimci bir örgütle mücadele başarıya ulaşacaktır. Böylelikle devrimci karşı çıkış, düzeni yalnızca reddetmekle kalmaz; düzenle mücadele etmek yanında neyin, kimlerle ve hangi değerler temelinde kurulacağını pratikte göstererek kurucu bir eyleme de dönüşür.
Bu stratejinin örgütsel biçimi parti–hareket hibritidir. Parti, kitle çalışmasının içinde kadrolarıyla birlikte stratejik ufku, ideolojik bütünlüğü ve uzun erimli hedefleri asgari müştereklerde örgütleyerek taşır; hareket, kitlelerin yaratıcılığını ve yerel dinamizmini devrimci bir örgüt çalışması olarak kitle çalışması içerisinde örgütler. Hibrit yapı, tekil direniş ve kazanımları sürekli bir siyasal akışa bağlar; her organlaşma hem halkın günlük ihtiyaçlarına çözüm olur hem de yeni toplumsal düzenin nüvesini oluşturur. Böylece devrimci örgüt, ne salt dar bir öncü partiye ne de öncü anlayışını ve devrimci örgütlenme iddiasını reddeden dağınık bir toplumsal harekete indirgenir; kitlelerin dinamizmini stratejik sürekliliğe, stratejik sürekliliği kitlelerin devrimci atılımına bağlayan canlı bir bütün olur.
Bu yol, yalnızca mevcut rejimin çürümüşlüğüne karşı değil, aynı zamanda Ezilenler Blokunun fiilen inşasına yöneliktir. İşçi sınıfı, yoksul köylülük, güvencesiz emekçiler, kadınlar, gençler, lubunyalar, göçmenler ve doğa savunucuları; birbirinden kopuk taleplerin toplamı değil, ortak bir devrimci öznenin bileşenleri olarak örgütlenmelidir. Ezilenler Bloku, etnik, dinsel ve toplumsal kimlikler üzerinden bölünmüş kitlelerin sınıfsal ve siyasal düzeyde işçi sınıfının ve ezilenlerin öncülüğünde ortak iradeye kavuşmasını; milliyetçi-şoven manipülasyonu kırarak anti-emperyalist ve anti-faşist bir toplumsal güç olarak sahneye çıkmasını ifade eder. Bu blok, yalnızca ittifak değil, yeni bir toplumsal meşruiyet ve iktidar odağıdır; komünal pratiklerle bugünden yaşam alanlarını kurarak, geleceğin özgür yönetim biçimlerini somutlaştırır.
Devrimimizin yolu böylece bütünlüklü bir stratejik hatta kavuşur: Kesintisiz hareketle sürekli seferberlik; devrimci karşı çıkışla kurucu kopuş, parti–hareket hibritiyle stratejik yön ve kitle dinamizminin birliği; Ezilenler Bloku ile toplumun geniş kesimlerinin ortak iradesi.
Her komite, her forum, her sokak eylemi ve her belgeleme, bu zincirin yeni ve özgün halkaları olup tahdidi (sınırlı sayılmış) değil özgün gelişime açık biçimleridir. Bu hat, geçici patlamalara değil, halkın örgütlü iradesiyle süreklileşen ve yeni bir iktidarın maddi temellerini bugünden atan tarihsel bir dönüşüme dayanır. Amacı, evrim aşamasında devrimin koşullarını derinleştirecek siyasal hamlelerin inşasını iç içe bir görev olarak zorlayarak hedefe yönelmiş bir örgütlenme inşasıdır.
Sonuç olarak, devrimimizin yolu neo-faşizmin güncel suni denge tezahürünü hedefleyen, emperyalist bağımlılığın ve alt-emperyal kapasitenin ideolojik – pratik ve politik dayanaklarını dağıtacak, kitlelerin kendi iktidarını kuracağı maddi ve siyasal zemini bugünden örecek bir kesintisiz devrim stratejisidir. Kesintisiz hareket ve devrimci karşı çıkışın kurduğu bu devrim stratejisinin somut ifadesi, halkın doğrudan demokrasi ilkeleriyle inşa ettiği yeni bir toplumsal düzenin inşasıdır. Devrim, bu iç içe görevlerin ürünüdür. Bu strateji, ezilen sınıfların ve halkların birleşik karşı hegemonyası olarak yükselir; anti-emperyalist, anti-faşist, anti-şoven ve feminist/ekolojik bütünlüğü esas alır. Devrim, böylelikle tek bir anda patlayan bir olay değil; her gün örülen, her kazanımı yeni bir kopuşa dönüştüren ve halk iktidarını kuran kesintisiz bir devrimci süreç olarak yolunu bulur.
Sonuç olarak mücadelemizin stratejik bağlantı noktası halkın doğrudan demokrasi üzerinden kendi iktidarını yarattığı sosyalist toplum ve komünizm mücadelesinin bayrağının faşizmin burçlarında dalgalanmasıdır.
Kazanacağız!
Tek yol, tek seçenek halkın kendi iktidarıdır. Parolamız net: Kurtuluşa Kadar!
[1] Kitlelerden alınan geri dönüşlerde sıklıkla sadece bu tarza sıkışmış örgütsel faaliyetin eleştiri konusu olduğu görülmekte ve bilinmektedir.